بی خواب

rezarook — Mon, 28 Sep 2009 12:14:18 GMT

رسیدن به آخرین آرزو، پایان زندگی

است

rezarook — Mon, 22 Jun 2009 11:26:18 GMT

مشکل کجاست؟

دین؟

رنگ پوست؟

زبان و گویش؟

فکر؟

مشکل رو کی بوجود اورد؟

خدا؟

انسان؟

حیوان؟

اشیاء؟

کی مسئوله؟

پیامبران؟

امامان؟

حاکمان؟

مردم؟

هزارتا سوال از این قبیل

من عاشق اسلام بودم

من عاشق قران بودم

من عاشق محرم بودم

من عاشق این خاک بودم

من عاشق ایران بودم

من عاشق پرچم بودم

من عاشق رنگ سبز بودم

من عاشق شهدا بودم

من عاشق مردم ایران بودم

من عاشق ......................ها بودم

من بودم امروز نیستم فرداهم نیستم

من از

بود به نبود رسیدم

از

راست به دروغ رسیدم

ایران به ویرانی رسید نه بخاطر شاه نه بخاطر امام نه بخاطر رهبر نه

بخاطر رئیس جمهور نه بخاطر مردم

فقط

بخاطره

ریا

دروغ

دزدی

رباء

افراط

قتل

فحشاء

کفر

قدرت طلبی

پول پرستی

شعار دادن ها

زیر پا گذاشتن حق مردم ضعیف

سوئ استفاده از پست و مقام

نصیهت می کنم:

مردم

مسلمون

شیعهء علی

مسیحی

یهودی

عاشوری

بت پرست

کافر

از هر چیزی و هر کسی کور کورانه اطاعت نکن خدا به همه عقل داده شعور داده فهم داده

چرا مردم فدا بشن چرا مردم پلهء بالا رفتن قدرت طلبا بشن

چرا یکی از کسانی که رهبیر میکنن ملت رو بچهاشون تو خیابونا جون

نمیدن یا ندادن

چرا در جنگ تحمیلی اقایون خم به ابرو نیووردن

شهید نشدن جانباز نشدن شیمییایی نشدن اسیر نشدن

زمان جنگ یا انقلاب بچهاشون خارج بودن فقط نظاره گر بودن

بنظرت همین کافی بود ؟

چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

rezarook — Mon, 22 Jun 2009 10:53:18 GMT

برادرتن من دست تورا می بوسد

برادر تن من تیر تورا می بوسد

برادر تن من ضزبهای سنگین تورا می بوسد

برادر مگر می یان من و تو فاصله ای است

مگر اسمان و زمین ما یکی نیست

مگر خدا یکی نیست

پدران می گویند :

در زمان انقلاب شعار ما این بود

برادر ارتشی چرا برادر کشی

یادتون رفته

چرا اینقدر دوری چرا اینقدر تفاوت بسه چرا ایرانی ایرانی می کشه چرا بین مردوم اختلاف

دعا

میکنم خدا از حق مردم نگذره

این جنگ قدرت طلبان به خیابون اومد تا بوده همین بوده واسه بدست اوردن قدرت

مردم عادی فدا شدن

چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

rezarook — Tue, 14 Apr 2009 07:41:18 GMT

اين روزا عادت همه رفتن و دل شكستنه
درد تمومه عاشقا پاي كسي نشستنه
اين روزا مشق بچه ها يه صفحه آشفتگي
گرداي روي آيينه ها فقط غم زندگي
اين روزا درد عاشقا فقط غم نديدنه
مشكل بي ستاره ها يه كم ستاره چيدنه
اين روزا كار گلدونا از شبنمي تر شدن
آرزوي شقايقا يه شب كبوتر شدنه
اين روزا آسمونمون پر از شكسته بالي
جاي نگاه عاشقت باز توي خونه خاليه

اين روزا كار آدما دلاي پاك و بردن
بعدش اونو گرفتن و به ديگري سپردنه
اين روزا كار آدما تو انتظار گذاشتنه
ساده ترين بهونشون از هم خبر نداشتنه
اين روزا فهم عاشقا غصه و بي وفايي
جرم تمومشون فقط لذت آشناييه
اين روزا توي هر قفس يك دو تا قناريه
شبا غم قناريا تو خواب خونه جاريه
اين روزا چشماي همه غرق نياز و شبنمه
رو گونه هر عاشقي چند قطره بارون غمه
اين روزا ورد بچه ها بازي چرخ و فلكه
قلباي مث دريامون پر از خراش و تركه

اين روزا عادت گلا مرگ و بهونه كردنه
كار چشاي آدما دل رو ديونه كردنه
اين روزا كار رويامون از پونه خونه ساختنه
نشونه پروانگي زندگيارو باختنه
اين روزا تنها چارمون شايد پرنده مردنه
رو بام پاك آسمون ستاره رو شمردنه
اين روزا آدما ديگه تو قلب هم جا ندارن
مردم ديگه تو دلهاشون يه قطره دريا ندران
اين روزا فرش كوچه ها تو حسرت يه عابره
هر جا يكي منتظر ورود يه مسافره
اين روزا هيچ مسافري بر نمي گرده به خونه
چشماي خسته تا ابد به در بسته مي مونه
اين روزا قصه ها همش قصه دل سوزوندنه
خلاصه حرف همه پر زدن و نموندنه

اين روزا درد آدما فقط غم بي كسيه
زندگيشون حاصلي از حسرت و دلواپسيه
اين روزا خوشبختي ما پشت مه نبودنه
كار تمومه شاعرا فقط غزل سرودنه
اين روزا درد آدما داشتن چتر تو بارونه
چشماي خيس و ابريشون همپاي رود كارونه
اين روزا دوستا هم ديگه با هم صداقت ندارن
يه وقتا توي زندگي همديگر و جا مي زارن

جنس دلاي آدما اين روزا سخت و سنگيه
فقط توي نقاشي ها دنيا قشنگ و رنگيه
اين روزا جرم عاشقي شهر دل فروختنه
چاره فقط نشستنه و به پاي چشمي سوختنه
اسم گلا اين روزا ديگه كسي نمي دونه
اما تو تا دلت بخواد اينجا غريب فراونه
اين روزا فرصت دلا براي عاشقي كمه
زخماي بي ستاره ها تشنه ياس مرهمه

اين روزا اشكمون فقط چاره بي قراريه
تنها پناه آدما عكساي يادگاريه
اين روزا فصل غربت عشق و بيداري مجنونه
بغضاي كال باغچه ها منتظر يه بارونه
اين روزا دوستاي خوبم همديگرو گم مي كنن
دلاي پاك و ساده رو فداي مردم مي كنن
اين روزا آدما كمن پشت نقاب پنجره
كمتر مي بيني كسي رو كه تا ابد منتظره

مردم ما به همديگه فقط زود عادت مي كنن
حقا كه بي وفايي و خوبم رعايت مي كنن
درسته كه اينجا همه پاييزا رو دوست ندارن
پاييز كه از راه مي رسه پا روي برگاش مي زارن
اما شايد تو زندگي يه بغض خيس و كال دارن
چند تا غم و يه غصه و آرزوي محال دارن

اين روزا بايد همه مون براي هم سايه باشيم
شبا يه كم دلواپس كودك همسايه باشيم
اونوقت دوباره آدما دستاشونو پل مي كنن
درداي ارغواني و با هم تحمل مي كنن
اگه به هم كمك كنيم زندگي ديدني مي شه
بر سر پيمان مي مونن دوستاي خوب تا هميشه

اما نه فكر كه مي كنم اين كار يه كار ساده نيست
انگار براي گل شدن هنوز هوا آماده نيست

rezarook — Sat, 11 Apr 2009 06:13:18 GMT

سال از عمرم گذشت

rezarook — Sat, 11 Apr 2009 06:08:18 GMT

خبر از بهار مياد گل به گلخونه مياد

لحظه اول سال خوشحالي باهاش مياد

سال با دل شاد شادي دنبالش مياد

سفره هفت سين ما گرمي عيد و ميخواد

با سلام به سال نو عيد شما مباركه

روز ميلاد بهار فصل شما مباركه

دور هفت سين بشينين دوباره باز دعا كنين

به اميد سال خوب خدا رو باز صدا كنين

عيد شما مبارك نوروزتون مبارك

به يمن فصل نوروز عيد شما مبارك

مبارك مبارك مبارك عيد شما مبارك

قناري باز ميخونه پيام شادي ميده

فصل قشنگ دميده نوروز بازم رسيده

با سلام به سال نو عيد شما مباركه

روز ميلاد بهار فصل شما مباركه

دور هفت سين بشينين دوباره باز دعا كنين

به اميد سال خوب خدا رو باز صدا كنين

عيد شما مبارك نوروزتون مبارك

به يمن فصل نوروز عيد شما مبارك

مبارك مبارك مبارك عيد شما مبارك

rezarook — Sat, 21 Feb 2009 06:05:18 GMT

چنین گفت آن سخن گوی کهن زاد		که بودش داستانهای کهن یاد
که چون شد ماه کسری در سیاهی		به هرمز داد تخت پادشاهی
جهان افروز هرمز داد می‌کرد		به داد خود جهان آباد می‌کرد
همان رسم پدر بر جای می‌داشت		دهش بر دست و دین بر پای می‌داشت
نسب را در جهان پیوند می‌خواست		به قربان از خدا فرزند می‌خواست
به چندین نذر و قربانش خداوند		نرینه داد فرزندی چه فرزند
گرامی دری از دریای شاهی		چراغی روشن از نور الهی
مبارک طالعی فرخ سریری		به طالع تاجداری تخت‌گیری
پدر در خسروی دیده تمامش		نهاده خسرو پرویز نامش
از آن شد نام آن شهزاده پرویز		که بودی دایم از هر کس پر آویز
گرفته در حریرش دایه چون مشک		چو مروارید تر در پنبه خشک
رخی از آفتاب اندوه کش تر		شکر خندیدنی از صبح خوشتر
چو میل شکرش در شیر دیدند		به شیر و شکرش می پروریدند
به بزم شاهش آوردند پیوست		بسان دسته گل دست بر دست
چو کار از مهد با میدان فتادش		جهان از دوستی در جان نهادش
بهر سالی که دولت می‌فزودش		خرد تعلیم دیگر می‌نمودش
چو سالش پنج شد در هر شگفتی		تماشا کردی و عبرت گرفتی
چو سال آمد به شش چون سرو می‌رست		رسوم شش جهت را باز می‌جست
چنان مشهور شد در خوبروئی		که مطلق یوسف مصرست گوئی
پدر ترتیب کرد آموزگارش		که تا ضایع نگردد روزگارش

بر این گفتار بر بگذشت یک چند		که شد در هر هنر خسرو هنرمند
چنان قادر سخن شد در معانی		که بحری گشت در گوهرفشانی
فصیحی کو سخن چون آب گفتی		سخن با او به اصطرلاب گفتی
چو از باریک بینی موی می‌سفت		به باریکی سخن چون موی می‌گفت
پس از نه سالگی مکتب رها کرد		حساب جنگ شیر و اژدها کرد
چو بر ده سالگی افکند بنیاد		سر سی سالگان می‌داد بر باد
بسر پنجه شدی با پنجه شیر		ستونی را قلم کردی به شمشیر
به تیر از موی بگشادی گره را		به نیزه حلقه بربودی زره را
در آن آماج کو کردی کمان باز		ز طبل زهره کردی طبلک باز
کسی کو ده کمان حالی کشیدی		کمانش را به حمالی کشیدی
ز ده دشمن کمندش خام‌تر بود		ز نه قبضه خدنگش تام‌تر بود
بدی گر خود بدی دیو سپیدی		به پیش بید برگش برگ بیدی
چو برق نیزه را بر سنگ راندی		سنان در سینه خارا نشاندی
چو عمر آمد به حد چارده سال		بر آمد مرغ دانش را پر و بال
نظر در جستنیهای نهان کرد		حساب نیک و بدهای جهان کرد

بزرگ امید نامی بود دانا		بزرگ امید از عقل و توانا
زمین جو جو شده در زیر پایش		فلک را جو به جو پیموده رایش
به دست آورده اسرار نهانی		کلید گنجهای آسمانی
طلب کردش به خلوت شاهزاده		زبان چون تیغ هندی بر گشاده
جواهر جست از آن دریای فرهنگ		به چنگ آورد و زد بر دامنش چنگ

دل روشن به تعلیمش برافروخت		وزو بسیار حکمتها در آموخت
ز پرگار زحل تا مرکز خاک		فرو خواند آفرینش‌های افلاک
به اندک عمر شد دریا درونی		به هر فنی که گفتی ذو فنونی
دل از غفلت به آگاهی رسیدش		قدم بر پایه شاهی رسیدش
چو پیدا شد بر آن جاسوس اسرار		نهانی‌های این گردنده پرگار
ز خدمت خوشترش نامد جهانی		نبودی فارغ از خدمت زمانی
جهاندار از جهانش دوستر داشت		جهان چبود ز جانش دوستر داشت
ز بهر جان درازیش از جهان شاه		ز هر دستی درازی کرد کوتاه
منادی را ندا فرمود در شهر		که وای آن کس که او بر کس کند قهر
اگر اسبی چرد در کشتزاری		و گر غصبی رود بر میوه داری
و گر کس روی نامحرم به بیند		همان در خانه ترکی نشیند
سیاست را ز من گردد سزاوار		بر این سوگندهائی خورد بسیار
چو شه در عدل خود ننمود سستی		پدید آمد جهان را تندرستی
خرابی داشت از کار جهان دست		جهان از دستکار این جهان رست

rezarook — Tue, 17 Feb 2009 10:40:18 GMT

ساقی به کجا که می‌پرستم		تا ساغر می دهد به دستم
آن می که چو اشک من زلالست		در مذهب عاشقان حلالست
در می به امید آن زنم چنگ		تا باز گشاید این دل تنگ
شیریست نشسته بر گذرگاه		خواهم که ز شیر گم کنم راه
زین پیش نشاطی آزمودم		امروز نه آنکسم که بودم
این نیز چو بگذرد ز دستم		عاجزتر از این شوم که هستم
ساقی به من آور آن می لعل		کافکند سخن در آتشم نعل
آن می که گره‌گشای کارست		با روح چو روح سازگارست

rezarook — Tue, 17 Feb 2009 10:34:26 GMT

هر روز که صبح بردمیدی		یوسف رخ مشرقی رسیدی
کردی فلک ترنج پیکر		ریحانی او ترنجی از زر
لیلی ز سر ترنج بازی		کردی ز زنخ ترنج سازی
زان تازه ترنج نو رسیده		نظاره ترنج کف بریده
چون بر کف او ترنج دیدند		از عشق چو نار می‌کفیدند
شد قیس به جلوه‌گاه غنجش		نارنج رخ از غم ترنجش
برده ز دماغ دوستان رنج		خوشبوئی آن ترنج و نارنج
چون یک چندی براین برآمد		افغان ز دو نازنین برآمد
عشق آمد و کرد خانه خالی		برداشته تیغ لاابالی
غم داد و دل از کنارشان برد		وز دل شدگی قرارشان برد
زان دل که به یکدیگر نهادند		در معرض گفتگو فتادند
این پرده دریده شد ز هر سوی		وان راز شنیده شد به هر کوی
زین قصه که محکم آیتی بود		در هر دهنی حکایتی بود
کردند بسی به هم مدارا		تا راز نگردد آشکارا
بند سر نافه گرچه خشک است		بوی خوش او گوای مشک است
یاری که ز عاشقی خبر داشت		برقع ز جمال خویش برداشت
کردند شکیب تا بکوشند		وان عشق برهنه را بپوشند
در عشق شکیب کی کند سود		خورشید به گل نشاید اندود
چشمی به هزار غمزه غماز		در پرده نهفته چون بود راز
زلفی به هزار حلقه زنجیر		جز شیفته دل شدن چه تدبیر

rezarook — Tue, 17 Feb 2009 10:27:03 GMT

اصلا چرا دروغ، همین پیش پای تو

گفتم که یک غزل بنویسم برای تو

احساس می کنم که کمی پیرتر شدم

احساس می کنم که شدم مبتلای تو

برگرد و هر چقدر دلت خواست بد بگو

دل می دهم دوباره به طعم صدای تو

از قول من بگو به دلت نرم تر شود

بی فایده ست این همه دوری ، فدای تو!

دریای من ! به ابر سپـردم بیـاورد :

یک آسمان ، بهانه ی باران برای تو

ناقابل است ، بیشتر از این نداشتم

رخصت بده نفس بکشم در هوای تو